Reggae to gatunek współczesnej muzyki rozrywkowej, powstały w Jamajce. Szczytowe momenty rozwoju reggae to lata pięćdziesiąte XX wieku, i rok 1962, w którym to Jamajka odzyskała niepodległość. Muzyka ta jest bardzo popularna w kręgu ruchu Rastafari (ruch „duchowej świadomości”, łączący w sobie kilka religii). Nazwa “reggae” po raz pierwszy została użyta w >1967 roku przez Tootsa Hibberta. Jest kilka teorii na temat tej nazwy, według jednej z nich pochodzi ona od słowa Regga, czyli nazwy plemienia zamieszkującego okolice jeziora Tanganika, druga głosi że to przekształcenie słowa streggae, które w slangu kingstońskim (Kingston – stolica Jamajki) oznacza prostytutkę. Ikona muzyki Reggae, Bob Marley uważał że pochodzi ona z języka hiszpańskiego i oznacza „Króla Muzyki”. Reggae przyczyniło się w tworzeniu historii Jamajki, w latach sześćdziesiątych organizowane były Festiwale Jamajki, gdzie muzycy śpiewali piosenki, głównie o swoim kraju. Ugruntowało to narodowościowe poglądy mieszkańców i przyczyniło się do walki o niepodległość Jamajki, którą uzyskano w 1962 roku. Po tym wydarzeniu wielu muzyków którzy wcześniej wyemigrowali, wrócili by tworzyć w swojej ojczyźnie, która stała się wolnym krajem.

Hip Hop często błędnie mylony jest z rapem, i nazwę tą odbiera się jako nazwę samej muzyki. To błąd, gdyż Hip Hop to kultura, której muzyka jest, co prawda ważną, ale tylko częścią. Oprócz muzyki, hip-hop to graffiti i taniec (głównie Break Dance). Zajmijmy się jednak genezą tej, jakże popularnej teraz kultury. Hip-hop narodził się oczywiście w Ameryce, a konkretnie na Brooklynie, dzielnicy Nowego Jorku, we wczesnych latach siedemdziesiątych XX wieku. W tym czasie w Ameryce istniały getta, czyli wyodrębnione części miasta dla czarnej ludności. Najczęściej panowały tam straszne warunki materialne, królowała bieda i bezrobocie a to prowadziło do wysokiej przestępczości. Tak właśnie było na Brooklynie. Młodzieży, która tam mieszkała nie podobało się podejście białych Amerykanów do sprawy czarnych, co chcieli w jakiś sposób pokazać. Ich ambicje i aspiracje doprowadziły do stworzenia kultury Hip Hop. Po kilkunastu latach zmieniło się nieco podejście do rapu, i zaczęto wykorzystywać go do przedstawiania swoich poglądów politycznych. Jeszcze później czarny hip hop znów powrócił do korzeni w nurcie tzw. Gangsta rap, gdzie raperzy podkreślali swoje zdanie na temat traktowania młodych czarnych przez policję, poprzez otwarte obrzucenie błotem tej instytucji. Po kilkunastu latach hip hop stał się bardzo popularny, również dzięki telewizji MTV, raperzy zaczęli zarabiać coraz większe pieniądze i przestali traktować rap jako wyrażenie swojego zdania, a bardziej jako źródło sławy i bogactwa.

Jeszcze parę lat temu taniec, szczególnie w Polsce kojarzył się młodym ludziom z elegantami w obcisłych garniturach, kobietami w wytwornych sukniach i powolnych krokach w rytm walca. No, ewentualnie z nerwowo podskakującą młodzieżą w akompaniamencie basów techno, jednak z prawdziwym tańcem ma to niewiele wspólnego. A taniec może być sztuką, i wcale nie musi być związany z Mozartem. Można powiedzieć że wszystko zaczęło się od filmów „tanecznych” czyli takich współczesnych musicali w których występują, najczęściej mało znani aktorzy. Często fabuła, jak to w musicalach nie jest zbytnio ambitna, jednak treść nadrabiana jest formą, czyli świetną choreografią i genialnym podkładem muzycznym. Gdy już dotarły do nas produkcje zza oceanu zaczęto organizować w klubach coraz więcej imprez ściśle związanych z czarną muzyką. Spodobało się to ludziom, więc tańczenie przestało być dewizą sztywniaków i wesel, a zaczęło być czymś modnym, popularnym i w gruncie rzeczy przyjemnym. Jeśli nie wiesz jak zacząć swoją przygodę z tańcem, poszukaj w okolicy warsztatów tanecznych, są one organizowane w domach kultury, szkołach itp.

Ska to styl muzyczny wywodzący się z Jamajki, będący prekursorem takich gatunków jak rocksteady czy reggae. Początki Ska sięgają przełomu XIX i XX wieku. Miejscem narodzin tego stylu była stolica Jamajki, Kingston. Ska jest połączeniem kilku gatunków muzycznych: rhythm’n’bluesa, calypso, jazzu i swinga. Sama nazwa najprawdopodobniej wywodzi się z wyrazu dźwiękonaśladowczego, którym to DJ-e nawoływali słuchaczy do zabawy. Pionierami ska (przyczynili się również do utworzenia dub’u i reggae) byli Sir Coxsone i Duke Reid. Dzięki emigracjom muzyków z Jamajki świat bardzo szybko dowiedział się o nowym gatunku muzycznym. W tym okresie stał się popularny, głównie na Wyspach Brytyjskich, jednak w późniejszym okresie został wyparty przez rocksteady. Po kilkunastu latach ska ewoluowało, stało się bardziej hardcorowe, agresywne, co można zrozumieć ze względu na ówczesną popularność Punk-Rocka. Później era ska przygasła, a popularność gatunku zmalała i dopiero w latach dziewięćdziesiątych nastąpiła tzw. „Trzecia Fala Ska”, kiedy to muzyka z Jamajki zdobyła serca Amerykanów.

Witaj internauto! Znalazłeś się na stronie poświęconej tzw. „Czarnej” muzyce. Nazwa pochodzi oczywiście od tego, że zazwyczaj jest ona wykonywana przez czarnoskórych artystów. Dlaczego „zazwyczaj”? Bo ten styl muzyki stał się tak popularny, że przybył z Ameryki do krajów Europejskich, gdzie to reprezentują go biali artyści. Do „Czarnej” kultury można zaliczyć cały Hip Hop (czyli taniec, graffiti, muzyka), ale i inne gatunki muzyczne: Reggae, Ska i R&B, które to opisałem na tej stronie. Istnieją również inne „czarne style”, jednak postarałem się wybrać te najciekawsze i najważniejsze. Z czarną muzyką kojarzony jest również taniec, głównie „Break-dance”, czyli w wolnym tłumaczeniu „taniec połamaniec” J. Tancerze wykonujący break’a tworzą rozmaite figury niewyobrażalne dla przeciętnego człowieka. Ich popisy można znaleźć obecnie w Internecie na różnych stronach poświęconych hip hopowi, jak i witrynach oferujących oglądanie krótkich filmików. Break Dance wykonywany jest głównie przy akompaniamencie rapu, jednak czasami tańczy się również przy podkładach Dancehall’owych. Czarna muzyka w czasie ostatnich lat bardzo stała się bardzo popularna w Polsce.